GAiN (Global Aid Network)
is een wereldwijde organisatie die
Gods liefde uitdraagt via (nood)hulp.

Opening school en relaxing day

20150324_101051_resized 20150324_104806_resized 20150324_123445_resized 20150324_123633_resized 20150324_151244_resized 20150324_161118_resized 20150324_180332_resized

(door een enorm traag internet nu alleen het verslag van de laatste dagen. Hopelijk kunnen we vandaag ook nog de foto’s uploaden)

 

Maandag zijn we wat vroeger naar New Kawayan gereden omdat het de ‘turnover’ (overdracht) was. Arianne, Arjanne en Eric zijn al een uur eerder gegaan met de bus omdat zij nog in de school moesten werken aan het creatieve gedeelte en Arianne nog huisbezoeken moest afleggen met de laatste medicijnen.

Onderweg naar het project hebben we eerst nog 2 kinderbijbels gekocht om tijdens de overdracht te geven aan de school. Er is hier zelfs een Christelijke boekhandel!

Toen we in New Kawayan aankwamen zijn we direct begonnen met het opruimen van de klaslokalen. De werkers hadden nog extra gewerkt om alles op tijd klaar te krijgen zodat wij alleen nog maar hoefden schoon te maken. Vele handen maken licht werk, dus wij gingen met de groep direct aan de slag. Vloeren schoon, rommel rondom het gebouw opruimen, bankjes en stoeltjes in het lokaal , etc.

Ook de schoolborden moesten nog een laatste verflaag hebben.

Om 11:30 was de lunch klaar. Arthur en Jordan hadden hun uiterste best gedaan om ook hier weer een feestmaaltijd van te maken. We aten ook weer op de Filippijnse manier, van bananenbladeren en met de handen. We kregen kip, groenten en fruit.

Om half 1 zijn we weer terug gegaan naar de school om de versieringen en de laatste dingen aan te brengen. In dit land spreek je een tijd af met mensen om ze uit te nodigen voor iets. Dat wil dan nog niet zeggen dat het ook op die tijd begint…… Om 13:00 was er nog geen official te bekennen. Tegen half 2 kwamen er een paar leraren aan met het programma en een speaker voor het geluid. Uiteindelijk om 2 uur konden we van start.

De kinderen werden vanaf half 12 aangekleed in het gebouw waar wij aten. Dit is ongeveer 5 minuten lopen van de school. Hier werd ook het kinder-  en vrouwenwerk in gedaan. We hadden met de groep 500 sets teenslippers gekocht om aan de kinderen van de community weg te geven. De kinderen waren enorm blij en wat zagen ze er mooi uit !! Ons team hielp om de kinderen aan te kleden met de zelfgemaakte schorten, de kroontjes en de vlaggen die tijdens het kinderprogramma zijn gemaakt. Daarna werden ze met ons busje weggebracht naar de school vanwege de veiligheid en de warmte.

Bij de school werden ze in een rij gezet om het volkslied te zingen (met de hand op hun hart). Dit was een heel aandoenlijk gezicht. Iedere ochtend doen ze hier  ook een vlaggenceremonie in alle klassen.

Tijdens de overdracht werd er door diverse mensen iets gezegd: een afgevaardigde van het department of education, de schoolleiding, het team en natuurlijk door Dick die ons team vertegenwoordigd. Dick las psalm 46, een psalm van hoop en benadrukte om niet teveel terug te kijken, maar om vooruit te kijken naar de toekomst en dat we moeten investeren in de kinderen, die zijn de toekomst.

Na alle bedankjes en toespraken mochten Freek en Dick de school openen. Freek opende met een grote sleutel de school en Dick mocht het lint doorknippen samen met iemand van het department of Education.

Het is echt mooi geworden. Van binnen en van buiten geverfd, een compleet nieuw dak met luifel, nieuwe ramen en deuren en natuurlijk vanbinnen prachtig versierd door Arjanne en Arianne. Er werden tekeningen opgehangen die kinderen uit Nederland hebben gemaakt speciaal voor deze school, heel speciaal allemaal!

Toen alles voorbij was kregen we van het hoofd van de school allemaal een kokosnoot met een rietje erin om leeg te drinken.

Rond 16:00 zijn we, na afscheid te hebben genomen van de gemeenschap, weer naar ons pension gereden. Wat zijn we nu allemaal moe!!

’s Avonds hebben we met z’n allen gegeten bij Ocho, een visrestaurant in het centrum van Tacloban. Ook de collega’s van het Filippijnse team waren erbij met de vrijwilligers zodat we op een gepaste manier afscheid konden nemen. Je trekt toch ruim 14 dagen met ze op en je krijgt er ook echt een band mee. Het team van Wilson kreeg een kooktoestel met kookgerei zoals pannen, bestek, bekers, etc. Ook Jasmijn gaat hier dankbaar gebruik van maken als ze hier nog 6 maanden blijft………

Gistermorgen zijn we al om 5:00 opgestaan. Na een tijd van hard werken en veel van onszelf geven is het ook lekker om een dagje te relaxen. De bus zou ons om 06:00 ophalen, maar uiteindelijk werd dit 07:30 (Filippino time)….. Dat zijn dingen waar je hier aan moet wennen, anders lukt het niet om je hier overeind te houden.

We gingen met een Jeepney, zo’n grote ouderwetse bus met een halfgare motor die telkens afsloeg….

Eerst zijn we naar Sohoton gereden, een natuurreservaat op het eiland Samar. Een prachtig gebied!

We gingen daar op 4 smalle motorboten en voeren de rivier af. Na ongeveer 15 minuten varen kwamen we bij de ingang van de grot waar een paar Filijnen gitaar aan het spelen waren. Dit klonk heel leuk en enkele mensen van onze groep begonnen spontaan met deze muziek mee te dansen.

De tocht door de grot duurde ongeveer 1 uur en was erg interessant. Daarna  konden we met 4 kayaks (8 personen) verder varen en de rest weer op de motorboten. Een geweldige belevenis maar behoorlijk zwaar door de sterke stroming.

Uiteindelijk kwamen we uit bij de “natural bridge” een grote rots met een rond gat waar de rivier onderdoor liep. Wat een geweldig mooi uitzicht ! Er lag een grote rots tegenover waar je op kon klimmen en af kon springen.

Toen weer met de boten en kayaks terug, maar nu met de stroom mee….

Vervolgens ging de reis verder naar Marabut, waar een prachtig resort was met een zwembad aan het palmenstrand. Echt zoals je weleens in de reisgidsen ziet.

Hier hebben we ons tot 18:00 vermaakt met een lekkere lunch, zwemmen, varen  en heerlijk relaxen, daarna weer terug naar ons pension waarna we nog met z’n allen gingen eten in een klein restaurantje. Het was ook wel heel dubbel voor ons om nu opeens in zoveel luxe te zijn. Aan de andere kant: we hadden dit ook wel allemaal even nodig. Iedereen heeft zichzelf zo gegeven op deze reis dat het heerlijk was om een dag te kunnen ontspannen……

Als je je accu nooit oplaadt, kun je ook niet blijven geven…..

We zijn God enorm dankbaar dat we dit allemaal mochten meemaken en dat we zo’n fijne tijd met elkaar mochten beleven als groep, maar ook als internationaal team samen met onze collega’s hier in Tacloban. Deze mensen verdienen een enorme pluim voor wat ze hebben gedaan voor onze groep en wat ze hier in de gemeenschap allemaal mogen betekenen  en de liefde van de Heere Jezus die ze uitstralen en doorgeven.

Heel  veel respect hiervoor !!

Wij wensen ook Jasmijn heel veel zegen op het werk wat ze hier voor 6 maanden gaat doen samen met het GAiN team. Het is voor haar een enorme uitdaging, maar ook wel erg spannend! Het was fijn dat ze op deze manier kon kennismaken samen met onze groep zodat het voor haar nu niet heel vreemd meer is. We gaan haar allemaal volgen via haar eigen blog, die ook via de GAiN site te bekijken is. Graag ook allemaal jullie gebed voor haar, dat heeft ze echt nodig!

Vandaag, woensdag, is het zover: De terugreis.

We worden om 13:00 opgehaald om naar het vliegveld te gaan. Om 16:00 vertrekt onze vlucht richting Manilla. We hopen jullie donderdagmiddag allemaal weer in goede gezondheid te kunnen zien en onze verhalen te kunnen delen.

Het was een hele gezegende en bijzondere reis.

Namens GAiN afdeling reizen willen we alle deelnemers enorm bedanken voor jullie deelname en bijdragen die jullie geleverd hebben aan het werk in Gods Koninkrijk op deze plek in de wereld. Niet te vergeten ook de familie en vrienden thuis: Jullie ook enorm bedankt dat jullie je ouder(s), man, vrouw of dochter zo lang wilden missen om dit mooie werk te kunnen doen.

Nelleke van Wijngaarden Fred de Vries Dick van Suilichem

 

 






Rubrieken: Filippijnen

Reageer op dit bericht