GAiN (Global Aid Network)
is een wereldwijde organisatie die
Gods liefde uitdraagt via (nood)hulp.

16 en 17 maart

20150316_154342_resized
20150316_155409_resized20150316_155433_resized20150316_163237_resized20150316_163554_resized
20150317_110902_resized20150317_110934_resized20150317_135703_resized20150317_151635_resized20150317_151648_resized20150317_151719_resized16 en 17 maart

Wij zijn alweer zo’n beetje op de helft van onze reis. Jullie lopen 7 uur achter, maar de tijd gaat snel.
Maandag zijn we met de hele groep verder gegaan met het schoolgebouw. Er moest geschuurd en geverfd worden. Met 10 mensen gaat dat erg snel. Al leiden de schoolkinderen op het terrein wel af. Het blijft erg leuk die Filipijnse kindertjes. Toen we om half drie moesten stoppen was er al veel werk verzet. De beide Ariannes gingen voor de medische huisbezoeken. Dat voorziet in een grote behoefte, zij kunnen vaak met beperkte middelen en adviezen goed werk doen.
Zo waren we om 3 uur klaar om met de hele groep de start van het kinderwerk mee te maken. Een mooi moment om allemaal onze Filipijnse (klein)kinderen weer te zien na een dag hard werken.
Om 3 uur waren er ongeveer 40 kinderen, dat groeide uit tot ruim 50 bij de start. Jong en minder jong moesten met Grace meedansen en bewegen met de kinderliedjes, best lastig na een dag hard werken. Bij het schrijven van de naamkaartjes waren er 100 kinderen, precies het aantal waar van uitgegaan is. Bijzonder om te zien hoe de kinderen luisteren en meedoen.
Dat dit alles veel van ons vroeg bleek wel na het avond eten. De kaarsjes gingen snel uit.

Dinsdag was een soortgelijke dag. Naast het schoolgebouw moest ook het nieuwe podium bij de middelbare school gelakt worden. Medische bezoeken gingen waren er ook vandaag Ook werden er enkele huisbezoeken afgelegd. Dat levert altijd wel een bijzonder verhaal op. Alle families wonen hier als gevolg van de tyfoon YOLANDA. Iedereen heeft een verhaal over voor en na Yolanda. De een is alleen! zijn huis verloren, de ander is ook familie of bekenden kwijtgeraakt. Sommigen moesten zwemmen voor hun leven. Ook na ruim een jaar merken velen nog de gevolgen van het verlies en de traumatische ervaring.

Het kinderwerk ging vandaag in twee groepen van ongeveer 50 kinderen. Met zoveel kinderen is anderhalf uur maar kort.
Ruim een week hier in Tacloban voelt het al een beetje als gewoon om hier te zijn. Al ruikt de vismarkt bij ons toch net iets anders.

door Jan Bron






Rubrieken: Filippijnen

Reageer op dit bericht